Met oma op vakantie: fantastisch én zwaar

Vijftien bewoners van verpleeghuis Zonnehuis Westwijk gingen afgelopen week op vakantie, met hun verzorgenden, vrijwilligers, stagiaires en familie. Totaal reisde een gezelschap van zo’n 30 mensen richting de Veluwe. Onder hen een kleinzoon met zijn oma die sinds een jaar in het Amstelveense verpleeghuis woont.

“Het was heel intens. Fantastisch én zwaar.” Roger van Bemmelen raakt niet uitgepraat over de vakantie met zijn 87-jarige oma. “Vorig jaar mei bracht het zorgteam het idee van een bewonersvakantie voor het eerst ter sprake en ik dacht meteen: dan ga ik mee! Met mijn oma er een paar dagen tussenuit, en net als vroeger gezellig samen op de hotelkamer. Dat laatste was misschien achteraf niet het beste idee”, lacht Roger. “Oma heeft – net als haar medebewoners – dementie en stond geregeld om vijf uur ’s nachts aan mijn arm te sjorren omdat ze zin had om wat te gaan doen.”

Ervaringen 

Het hotel in Lunteren was toegerust op de groep ouderen en de begeleiders waren goed voorbereid om ook daar passende zorg te

Foto: Sanne Kreijmborg

kunnen bieden. Corrie Kreijmborg van Zonnehuis Westwijk: “De bewoners genoten ontzettend van de vakantie. Daar doen we het voor. Sommigen van hen lieten daar ook echt ander gedrag zien. Gingen meer eten, beter slapen. Wij als zorgteam kunnen daar veel mee in de vertaling naar de zorg ‘thuis’. Stagiair Linda Gankema: “Het gaat soms om kleine dingen. Een mevrouw bleek bijvoorbeeld tijdens de vakantie heel graag met een bal over te gooien. De familie die mee was realiseerde zich opeens dat ze dat vroeger ook altijd graag met haar kleinkinderen had gedaan. Dit is een activiteit die we ook thuis kunnen doen met haar. Een andere bewoner bleek een enorme knuffelaar. Fijn tegen iemand aan liggen maakte haar rustig en blij. Ook die ervaring nemen we mee naar huis. Zo helpt het ons om nog meer af te stemmen op de behoeften van een bewoner.”

Niet gemakkelijk

“Ondanks dat het onvergetelijk en leuk was, was ik ook wel blij dat de week voorbij was”, bekent kleinzoon Roger. “Het was pittig want iedere bewoner is anders, heeft andere bijzonderheden en ze hebben allemaal veel zorg nodig. Je realiseert je tijdens zo’n week hoe ongelooflijk toegewijd de medewerkers zijn en je ziet dat ze onvermoeibaar zijn in hun aandacht en geduld voor ieder. Ook de stagiaires en vrijwilligers trouwens. Ik heb nog meer bewondering gekregen voor hen. Het is heus niet gemakkelijk om te zorgen voor iemand met vergevorderde dementie.”

Niet vol te houden

Roger weet waar hij het over heeft. Maar liefst viereneenhalf jaar was hij mantelzorger van zijn oma. Omdat hij bij haar in het appartementengebouw woonde maakte hij van dichtbij mee hoe ze door haar ziekte haar leven steeds minder levenskwaliteit kreeg, zeker toen Rogers opa overleden was. “Ze hield bezoek af, ging kribbig doen en deed ook niet meer open. Vriendinnen zag ze nog nauwelijks. Ze ging nergens meer naar toe. Ze zag er altijd keurig uit, make-upje en alles, maar van binnen zat alles verkeerd.” Roger vond het een verdrietige tijd en vertelt hoe dat weerslag had zijn eigen leven. “Ze had 55 jaar gewoond in dit huis en wilde het niet verlaten. Wij als familie wilden dat respecteren, maar het was niet vol te houden. Elke dag was ik uren bezig met haar en ik was eerlijk gezegd altijd ongerust, 24 uur per dag. Nadat we haar tweemaal op de grond hadden aangetroffen, waarbij ze ook niet meer in staat bleek zelf alarm te slaan, hebben we de beslissing genomen om een verpleeghuis voor haar te zoeken.”

Zoals vroeger

Dat bleek een goede beslissing. “Hier is het goed. De wetenschap dat er voor haar gezorgd wordt is zo fijn. Goede zorg met een deken van aandacht. Een vers gekookte maaltijd, reuring, lieve mensen om haar heen. Het is mij opgevallen hoe gemakkelijk mensen zich aanpassen, dat had ik niet gedacht voor haar verhuizing naar het verpleeghuis. Ik hoor van het zorgteam dat ze opgewekt is en vrolijk. Zoals vroeger, besef ik dan. Onlangs kwam ik ’s middags bij haar langs en toen was iemand oma’s nagels aan het lakken. Knalrood. Dat ontroerde me. De medewerkers hier verdiepen zich in haar achtergrond heb ik gemerkt. Oma is van oorsprong Maastrichtse en daar refereren ze wel eens aan. Dat vindt ze leuk. Ze heeft een relatie opgebouwd met hen. Ik ga hier niet meer weg! zei ze in november blij tegen een arts. Dat geeft ons de geruststelling dat het goed zit.

 

 

Lees ook:‘Droomvakantie’ bewoners De Luwte
Lees ook:Buurthulpdienst zoekt weer veel vrijwilligers
Lees ook:Koops bezorgd over kwaliteit verpleging Groenelaan
Lees ook:Van Boxtel: Nieuw zorgstelsel gaat pijn doen
Lees ook:Alles in orde in Groenelaan…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.