‘Heerlijk wonen’ in Zonnehuis Westwijk

“Dit is geen stroopsmeerderij”, moet de verslaggever wel weten. “Ik heb het hier gewoon enorm naar mijn zin”. Ze zit te midden anderen aan de royaal van beleg voorziene lunchtafel. Navraag aan betrokkenen leert dat die er niet zijn neergezet om alleen goede dingen over Zonnehuis Westwijk te zeggen, omdat een gemeentelijke delegatie er komt. Zij eten er elke dag.

De licht dementerende bijna honderd bewoners aan de Jasmijnlaan hebben 140 dienstverleners tot hun beschikking en ieder een eigen kamer. De goedlachse kokkin komt ook even langs. Haar kookkunsten worden blijkbaar door iedereen aan tafel op hoge prijs gesteld. “De maaltijden zijn uit de kunst”, wil Ans Bouwman-Van Haaren (83) wel kwijt.

Voordat zij er zelf naar verhuisde, woonde haar inmiddels overleden man er. Ze bezocht hem elke dag. “Dan zaten we bij goed weer het liefst in de tuin. Hij kwam hier tot rust”, herinnert ze zich. Of in de beweegtuin, waar het nu toch een beetje te koud voor is. Maar twee keer per week staat wel gymnastiek op het programma, in de daarvoor bestemde interne ruimte. Als het buiten warmer is, worden ook de daar staande beweegtoestellen intensief gebruikt, meldt een der verzorgenden.

Noodgedwongen

Het verblijf in het tehuis is intussen doorgaans noodgedwongen. Het zelfstandig wonen, kan zonder gevaar voor zichzelf en omgeving niet meer. De buitendeur blijft gesloten, maar daarachter kan iedereen zich vrijelijk bewegen. Wie van licht naar zwaar dementerend gaat, hoeft niet het huis uit. “Die progressie betekend niet dat zij her weg moeten. Dit is levenslang hun thuis”, meldt een medewerker.

“Eet smakelijk”, klinkt er intussen. Er zitten ongeveer tien mensen, voornamelijk vrouwen, te lunchen. Elders in het pand gebeurt op dat moment hetzelfde. Er zijn dus alom kleine gezelschappen. “Dit is ons groepje”, zegt voormalig turnster (bij DOS in Amsterdam) Bouwman. Sommigen eten traag, een enkeling moet worden gevoerd. “Ze hebben hier goed personeel. De verpleging is prima,” houdt Bouwman vol. En een andere vrouw aan tafel zegt het er ‘heerlijk’ te vinden. Wat allemaal niet wegneemt dat er natuurlijk voldoende reden voor verdriet is bij de familie, wier moeder, vader, broer of zuster niet langer – zoals de overheid wenst – zelfstandig kon blijven wonen en van wie het bezit wegens concentratie in een kleine ruimte goeddeels is verdwenen. De dochter van een bewoonster heeft dier kamer zoveel mogelijk in de ‘oude’ stijl, met eigen meubeltjes ingericht. Boven het bed een uitstalling van aan het verleden herinnerende foto’s. De cliënten werden volledig afhankelijk van de zorgverleners. “Daarvan ben ik mij bewust”, zegt een stagiaire, die bewust voor dat vak koos.

Lunteren

Er is net een vijfdaags uitstapje naar Lunteren geweest, waar iedereen blijkbaar met plezier aan terug denkt. ’s Middags blijkt tijdens de allereerste sessie ‘klinisch redeneren’ voor verzorgenden dat zelfs een daar ter sprake gebracht doorgaans in een zeker isolement levende (anoniem opgevoerde) zieke vrouw in die ontspannen setting te hebben genoten en spraakzaam te zijn geweest. “Maar het wil niet zeggen dat zij zelf anders lijdt onder wat wij als een probleem zien”, zegt Esther Letschert, verpleegkundig specialiste Ouderen- en Palliatieve Zorg. Overigens raakte zij in Lunteren wel ontroerd, toen zij de vrouw in kwestie zo buiten haar normale doen zag. De vraag dir aan de verzorgende studenten wordt voorgelegd is wat die ervan kunnen leren.

Nachtkastje

Wethouder Herbert Raat van Zorg kwam die dag ook langs, met een gemeentelijke delegatie. Hij bezoekt geregeld zorgcentra om te zien hoe daar met stadgenoten wordt omgesprongen. “Wij zijn onder de indruk, vooral doordat wij hier bij mogen zijn”, zei hij tijdens de door docente Marjolein Albers van de Hogeschool InHolland geleide eerste sessie (primeur dus) voor in het Zonnehuis werkende studenten, die daar de praktijk koppelen aan theorie.

Marco de Groot, de eerst verantwoordelijk verzorgende, herinnert zich andere tijden in zorgcentra, waar men bijvoorbeeld met vier mensen op een kamer sliep. “Het enige wat die mensen nog hadden, was eigenlijk hun nachtkastje”, zegt hij. In het Zonnehuis aan de Laan van de Helende Meesters, hoofdvestiging in Amstelveen, was dat naar zijn zeggen ook zo. Nu niet meer overigens want er is volgens hem fors verbouwd en nieuwbouw gepleegd. Men is er met de tijd mee gegaan, denk hij. Maar hij is blij met zijn overplaatsing naar het strak, modern en toch warm ogende zes jaar geleden geopende filiaal in Westwijk. “Ik zou voor mijn moeder ook het beste willen,” beseft hij in een van de warm aangeklede kamers.

Kleinschalig

Van één vrouw aan tafel is een dochter naar de lunch gekomen. Die blijkt in de cliëntenraad te zitten, volgens De Groot een belangrijk adviesorgaan, waarvan de leden gemiddeld eenmaal per zes weken bijeen komen. Haar moeder woonde eerst in een ander tehuis in de omgeving, waar de zorgindustrie bleek te hebben toegeslagen. “Het is hier stukken beter”, vertelt ze. Soms is zij hele dagen bij haar moeder en daardoor in het Zonnehuis. “Vooral de kleinschaligheid is hier belangrijk voor betere zorg.” Niet alleen is het totale aantal bewoners er redelijk beperkt, maar ook de verdeling van het pand in kleine units draagt daaraan bij.

Het gaat, legt Marjolein Albers aan de verzorgenden die haar sessie kunnen bijwonen, om de kwaliteit van het leven der bewoners te optimaliseren. Dat betekent soms niet alom problemen zien die voor de cliënt in kwestie geen probleem zijn. Maar soms ook oplossingen zoeken voorgesignaleerde kortsluitingen tussen de geboden zorg en de zorgbehoevende. Behalve full time professionals zijn er talloze vrijwilligers, die bijvoorbeeld helpen met het begeleiden van activiteiten, een essentieel deel van het programma.

De Groot beseft blijkbaar dat riante en veelbewogen levens soms in het Zonnehuis eindigen. Hij weet dat een zieke vrouw, wier vooruitzichten belabberd zijn, ooit studeerde en een goede baan had, theaters en concerten bezocht. Maar hij weet ook dat naar zijn zeggen dat ogen de spiegel van de ziel zijn, die vaak verraden hoe zij zich nu voelt. Zijn advies aan jongere collega’s: “Kijk wat zo iemand wél kan en niet alleen wat zij niet kan.”

 Verpleegkunde

Er zijn maar vijf HBO-V (volledig gediplomeerde verpleegkundige) opgeleide verpleegkundigen. Het merendeel beoefent via lagere opleidingen diverse functies in de zorg. De Groot zou meer stagiairs en HBO-V verpleegkundigen wensen. Overigens lijkt het in de praktijk geen onoverkomelijk probleem dat het anders is. Zorg blijft vooral te maken hebben met hartgesteldheid. Hoewel over roepingsbesef uit het verleden tegenwoordig nogal verschillend wordt gedacht. Maar het lijkt er op dat veel personeel, hoewel van roeping vooral naar professie is verschoven, het hart heeft verpand aan de zorg. In het voordeel van de verzorgden. Althans in Zonnehuis Westwijk…

 

 

 

Lees ook:Transferafdeling tussen zieken- en zonnehuis
Lees ook:Belevenistafels in Zonnehuis
Lees ook:‘Oefen scootmobiel’ voor Zonnehuis
Lees ook:Borstvoeding certificaat voor ziekenhuis
Lees ook:B&W snuiven sfeer bij Zonnehuis

Eén reactie op “‘Heerlijk wonen’ in Zonnehuis Westwijk

  1. Frank

    Fijn om te lezen dat het hier goed gaat. Nu op naar Nieuw Vredeveld en met name huis a/d Poel.

      /   Beantwoorden  / 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.