Pelgrims voor een stempel naar de burgemeester

“Wandelaars,”  noemde burgemeester Van Zanen hen woensdagmiddag. Maar zij noemen zichzelf pelgrims. Die wandelen wel, maar niet iedere wandelaar is een pelgrim, legde een van hen, Jos Pronk, nog maar even uit. In de trouwzaal van het gemeentehuis stempelde de burgemeester de zogenoemde pelgrimspassen af van degenen die onder de koepel van het Genootschap van St. Jacob  doende zijn met het doorkuizen van de regio. Want pelgrimeren mag dan een nogal idealistische aangelegenheid zijn, bedoeld om tot zichzelf te komen, vrij van institutionalisering zijn ook deze boettochten niet gekomen. Det pelgrimspas is een soort rijbewijs voor de ideële wandelaar: het officiële document dat iedere pelgrim tijdens zijn/haar route bij zich draagt en waarin stempels van steden, dorpen, kerken, kloosters en andere gewijde locaties komen. Veertien dagen lang maakt een groep pelgrims tochten door de regio Amsterdam-Amstelland. Zij kwamen, voorzien van rugzakken, woensdag in Amstelveen aan en vertrekken daar donderdag weer. Tot en met zaterdag 19 februari organiseert de regio Amsterdam van het Nederlands Genootschap van Sint Jacob veertien wandeltochten door de regio, als onderdeel van de viering van het 25-jarig bestaan van de landelijke organisatie. Die regelt primair de voettochten naar het Spaanse Santiago de Compostela, waar volgens de overlevering het graf van de apostel Jacobus zich bevindt. Een religieuze component hebben de pelgrimstochten, zeker van oorsprong, dus wel, beaamt Pronk. Regionaal zijn er ook tochten, bijvoorbeeld die  via de Heilige Weg in de hoofdstad, wegens het ‘wonder van Amsterdam’ , waaraan ook de jaarlijkse Stille Omgang is gewijd. Op 15 maart 1345, enkele dagen voor Palmzondag, zou een stervende man in de Kalverstraat een hostie hebben uitgebraakt uitbraakt, na ontvangst van het sacrament der zieken. De hostie werd hierna in het vuur geworpen, maar bleef volgens de overlevering in het vuur blijft zweven. Een vrouw haalde hem er ongeschonden uit, legde hem in een kist naast de zieke. De volgende dag  nam de pastoor van de parochiekerk hem mee daarheen, maar de hostie keerde telkens vanzelf terug naar de kist.

Hoogste doel van de St. Jabo pelgrims lijkt toch de tocht naar Santiago. Op die route moet de pas geregeld worden afgestempeld, maar kan men ook goedkoop eten, overnachten en drinken op vertoon van  het document. Volgens Pronk gaan velen nog wel met religieuze bedoelingen naar het Spaanse pelgrimsoord , anderen met sportieve, persoonlijke en culturele motieven of een mengeling ervan. De burgemeester vertelde ook wel te wandelen, althans als hij niet zwemt en vooral in de vakanties. Een pelgrimstocht leek hem wel heerlijk. “Er zit een mooi verhaal aan vast. En je ziet nog eens wat van het land en het buitenland.”

De deelnemende regionale pelgrims doorkruisen het gebied dat in het westen begrensd wordt door Haarlem en Ruigoord, en in het oosten door Uithoorn, Abcoude, Vreeland, Weesp, Almere en Muiderberg. Ook in andere delen van het land wordt het jubileum van het genootschap dit jaar met tochten gevoerd. De wandelaars dragen een speciale wandelstaf met jakobsschelp, die aan het einde van de periode als een estafettestokje wordt overgedragen aan de regio Noord Holland Boven het IJ. Zo wordt de wandelstaf uiteindelijk het hele land door gedragen.

Lees ook:Laatste parkentocht Myra
Lees ook:Wandelen door elf parken
Lees ook:Zondag Ride for the Roses
Lees ook:‘Kom in de kas’ op 31 maart en 1 april
Lees ook:Concert Russisch koor Oktoich in Pelgrimskerk

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.