Categorie: "Column"

Rood

3232_fullimage_gemeentehuis_570x317Wie wil, kan de nieuwsbrief van de gemeenteraad ontvangen, waarin staat dat die de rode loper voor inwoners uitlegt. Dat is maar ten dele of nauwelijks waar. Inwoners mogen alleen de maandelijkse theatervoorstellingen rond de piste van de raad bijwonen, geenszins de vele strikt geheime zittingen. Die worden blijkbaar alleen in die nieuwsbrief gepubliceerd om de kiezers te laten weten dat hun lokale vertegenwoordigers het druk hebben.

Aan hun agenda is trouwens wel te merken dat het praatseizoen bijna ten einde is. Voor deze maand staan er nog twee van die sessies zonder publiek op het programma. Op 26 juni wordt de gemeenteraad in het geheim bijgepraat over ICT. Vermoedelijk krijgt de politiek daar te horen dat er scheppen geld bij moeten. Je kunt als gemeente wel prat gaan op digitalisering als maatstaf, maar iedereen weet dat overheid en ICT nooit een gelukkig huwelijk hebben gevormd. Zodat men er niet aan ontkomt expertise van buiten het raadhuis in te huren (kassa!), alles te doen om het cyberverkeer nog enigszins veilig te houden (kassa!) en de snelle ontwikkelingen op dat terrein bij te houden (kassa!).

Vrijwillig…

VrijwilligerscentraleNatuurlijk verdringen vrijwilligers betaalde krachten op de arbeidsmarkt. Wie dat sprookje tegenspreekt, doet het tegen beter weten in. Dat laatste hoop ik althans, want anders mist zo iemand niet alleen elke aansluiting met de realiteit, maar vrees ik ook het ergste voor zijn verstandelijke vermogens.

Wie tegenwoordig een uitkering aanvraagt, krijgt van een zonder verder te kijken de regeltjes volgende ambtenaar te horen dat hij aan het werk moet in een bedrijf of in elk geval als vrijwilliger aan de slag. Participatie heet dat. Doet hij dat niet dan kan zijn toch al niet al te scheutige bijstandsuitkering in gevaar komen. Een kleine ondernemer die wegens ernstige lichamelijke kwalen zijn zaak zag verongelukken, kon uiteindelijk niet anders doen dan – mede op mijn advies – met zijn eveneens zieke vrouw naar het gemeentehuis strompelen. Eerlijk is eerlijk: Hij mocht het heel kleine beetje geld dat hij overhield (waarvan hij trouwens leningen moest aflossen) wel houden. Omdat hij te kreupel was en bijna op de leeftijd dat anderen met pensioen gaan, begreep men op het raadhuis wel dat hij niet meer op of neer kon. Maar zijn vrouw kon tegenover die bijstandsuitkering toch wel wat gaan doen als vrijwilligster? Zij was nog even van haar pensioengerechtigde leeftijd af trouwens….Want vrijwilliger zijn is in veel gevallen geen liefdewerk meer, maar gewoon een keiharde plicht.

Hand

Catharina de Leur

Catharine de Leur

Landelijk lijkt het moeilijker de hand te overspelen dan lokaal. Daar moest ik aan denken toen D66-leider Alexander Pechtold van die kennelijke omissie in het Haagse beleid gebruik maakte door, al vóórdat de ChristenUnie met het totale ‘motorblok’ kon onderhandelen, die partij de laan uit te sturen. Het is blijkbaar een in het karakter van de Democraten ingebakken eigenschap, maar met die diametraal tegenover het christelijke gedachtegoed staande opvattingen kwamen zij in Amstelveen bij de vorige verkiezingen niet zover als zij hadden voorzien.

Ook plaatselijk overspeelde destijds politiek leidster Catharine de Leur van D66 haar hand toen zij de VVD, helaas volgens sommigen toch de grootste partij in deze gemeente, liet weten dat die onder haar voorwaarden kon aanschuiven en anders buiten de coalitie kwam te staan. Maar haar misrekening was het CDA. Zij dacht dat die zich wel bij een verder linkse coalitie met D66 als grootste partij zou aansluiten, maar dat feest ging niet door. Herbert Raat liet zich namelijk niet door tegenspeelster De Leur de kaas van het brood eten en begon (als grootste fractie) een coalitie met de door haar partij nogal verafschuwde ChristenUnie en de Ouderencombinatie (OCA). Die coalitie had een krappe meerderheid, dat is waar. Zoiets als het in de Tweede Kamer zou worden als de CU er bij kwam. Maar als het daar aan D66 ligt, gebeurt dat dus niet.

Nooit weer?

54280_amstelveen_oorlogsmonument_w1024‘Nooit weer’, zei men. Het bleek illusie

Dat weet vandaag toch iedereen

Gepraat over elkaar verbinden

En mensen maken Amstelveen

Blijft pijnlijk toch in woorden steken

Al krijgt een lintje wie méér doet

Vrijwilligers zijn in hun daden

Misschien meer dan van harte goed

 

‘Nooit weer’, klinkt na nog in bezinning

Elk jaar op d’ Amsterdamseweg

Nu samen doen is wat ik daar hoor

Net zoals op naar Nes de weg

Geloof in wereld beter maken

Gun ‘k tegen beter weten in

Maar oorlog valt niet uit te bannen

Op schoolspeelplaats zie ‘k soms ’t begin

 

Terwijl de wereld in de brand staat

Klinkt vrederoepen om ons heen

Nou ja, ’t is slechts verbale oorlog

Die men uitvecht in Amstelveen

Maar alom wordt het branden erger

Dat zal zo blijven, naar ik vrees

Het ligt aan mensen op de aarde

Hun slechtheid kent geen afvalrace

 

Johan Th. Bos

 

Mantelzorg

467211_05-01-10_MantelzorgNog net kon ik voor hem verbergen hoe zeer ik van hem schrok. Mijn alleen wonende vriend in Amstelveen was zes kilo afgevallen, liep uiterst langzaam met een rollator door zijn woning naar de deur en was met slangen verbonden aan een om zijn hals hangend antibiotica reservoir, zodat dag en nacht toevoer is gegarandeerd. Op een tafeltje stond nog een serie medicijnen evenals in een net door een familielid gebracht plastic zak. Nee, hij kan niet slapen, blijft ’s nachts in een stoel zitten, omdat de vele metalen constructies in zijn lijf, door zijn toegetreden magerte, te pijnlijk op bed voor hem werden.

Cursus

Raadzaal_1_372x182[1]Niet dat er in de praktijk iets van is te merken, maar leden van de gemeenteraad krijgen een cursus om hen te leren hoe zij in dat gremium als lokale politici moeten functioneren. Als bij die leergang behoort dat zij niet eindeloos moeten herhalen wat anderen al hebben gezegd, lijkt hij tot niets te hebben geleid. Maar ja, wat wil je. Veel raadsleden hebben nu eenmaal op een briefje, of tegenwoordig op een tablet, staan wat zij voorbereidden. Daarin schrappen wat ook anderen al dachten en lieten horen, is voor het gemiddelde raadslid lastig. Bovendien beheersen weinigen de kunst van het debatteren. Een van de besten in het debat die ik de laatste jaren in de plaatselijke politieke arena tegenkwam, was Axel Boomsma van GroenLinks, maar die is dan ook verdwenen.

Lokale politici zijn meestal als badmeesters die niet kunnen zwemmen. Besluiten nemen zij in feite niet in het openbaar en zij krijgen in geheime sessies informatie die voor de burger kennelijk verborgen moet blijven. Blijkbaar louter om te laten zien hoe druk zijn het hebben, staan die geheime sessies wel in een rijtje dat de griffie geregeld publiceert. Een andere manier om te zeggen: Kijk eens wat uw vertegenwoordigers allemaal in achterkamers voor u doen, maar waarmee u uiteraard zelf niets heeft te maken.

Poelbad

Poelsup met helemaal links het badje.

Poelsup met helemaal links het badje.

“Het is nog kleiner dan ik dacht”, zei de man. We waren op weg naar het Kersenbloesem Festival en passeerden de eindelijk in de Poel drijvende pontons met zwembad. “Ik zie helemaal geen zwembad”, zei zijn vrouw. En na enige uitleg: “O, bedoel je dat streepje aan het einde?”

Ja, dat bedoelden we. Er kunnen maximaal 25 mensen in, maar die moeten dan wel blijven staan. Als ze gaan zwemmen, loopt het fout. Dan kunnen er hooguit zeven in, om enige ruimte voor die watersport te houden.

De gemeente lijkt enthousiast. Logisch. Die gaat niet verkondigen zich voor € 830.000 een oor te hebben laten aannaaien. Onder het gewone volk, zeg maar de mensen die volgens de burgemeester Amstelveen maken, kwam ik nog niemand tegen die de aanschaf van de nu als enorme recreatievoorziening door onze lokale overheid gepresenteerde tweedehands pontons een buitenkansje vindt. De meesten beginnen, als het badje ter sprake komt, te lachen.

Raadsleden trekken aan dode paarden

GemeentehuisGemiddeld is een lid van de gemeenteraad zestien uur per week kwijt aan die lokale politiek, meldt Nederlandse Vereniging van Raadsleden. Ik denk dat het méér zou moeten zijn in een gemeente als Amstelveen, zeker voor leden van een kleine fractie. Daarom zijn er voor de plaatselijke politiek in Nederland ook geen mensen meer te krijgen.

Ook al omdat de raad weliswaar een controlerende rol heeft (‘controleren hoort bij volksvertegenwoordigen’, roept een gemeentelijke uitgave nieuwe leden van de vroedschap toe), maar die in de praktijk louter in de theorie blijft steken. De taak van het raadslid wordt steeds ingewikkelder en de ambtenarij zorgt wel dat die ontwikkeling voortduurt. In feite sturen ambtenaren de gemeente, maar op een manier dat raad denkt het zelf te doen.

Lokale politiek is simpel

RaadzaalTerwijl met moeite wordt getracht een nieuw kabinet in elkaar te timmeren, gebaseerd op compromissen van compromissen – zodat er niets overblijft van wat de kiezer naar de stembus lokte (die toch pas bij volgende verkiezingen weer wat mag zeggen via een rood potlood) – is eigenlijk de lokale politiek simpel. Amstelveen blijft gewoon een liberale gemeente en men kan zich afvragen wat in hemelsnaam het verschil is tussen de regerende partijen. Van landelijke verschillen binnen hier de coalitie vormende partijen VVD, D66 en het lokale Burgerbelangen (BBA) is totaal niets te merken. Lijsttrekker Peter Bot (nu wethouder) van BBA liet al tijdens de plaatselijke verkiezingen weten zich eigenlijk uitstekend te kunnen vinden in de programma’s van VVD en D66. Ofwel: Een openlijke sollicitatie naar de functie van voorganger BBA-wethouder John Levie. Dat lukte probleemloos.

De pijnlijke afgang van Nieuw Vredeveld

Nieuw Vredeveld. Foto: Amstelveenweb.com

Nieuw Vredeveld. Foto: Amstelveenweb.com

Helaas had ik gelijk. Voor de bewoners van Nieuw Vredeveld, ooit eigendom van de Hervormde Diaconie, had ik beter ongelijk kunnen hebben. Ik herinner mij nog hoe een vorige directeur zich intensief met de bewoners bemoeide en trots was op zijn huis en vooral de keuken daarin. Karel nodigde mij uit er te komen eten. De soep was er voortreffelijk, zei hij.

De man had gelijk. Het was niet gemakkelijk er een kamer te bemachtigen, want Nieuw Vredeveld stond bekend als het allerbeste zorgcentrum van Amstelveen. Toen het onderdeel van Brentano werd, zag ik de bui al hangen, publiceerde dat, terwijl bijna iedereen de schouders over mijn twijfel ophaalde. Maar het kon volgens mij alleen maar slechter gaan door die schaalvergroting. Dat gebeurde zoals ik verwachtte en nu is het diepe dal bereikt waar wethouder Herbert Raat van Zorg (VVD) in moest springen, omdat het klachten bij hem regende van familieleden die hun geliefden in tragische troep aantroffen. Formeel is de gemeente niet verantwoordelijk voor het tehuis, maar kwetsbare burgers vormen natuurlijk een ander verhaal. Dat Nieuw Vredeveld naar Brentano ging, was het begin van de ramp.