Sexy transparantie

Johan Th. Bos

Transparantie is als seks, denk ik soms. Je kunt er dagenlang over praten, complete congressen erover houden, maar het gaat gewoon om het doen. Iets dergelijks las ik over liefde. De gemeente houdt het bij het eerste. Bij eindeloos praten over transparantie, maar het blijft theorie. Die heeft niets met de praktijk uitstaande. Het is een geliefkoosd praatonderwerp voor lokale politici, maar blijft wat openbaarheid betreft zonder enig gevolg. Het is een politiek correct modewoord.

Verwijzen naar sterk toegenomen technologie is daarbij camouflage. Er kwamen wel websites en sociale media, maar die dienen wat de gemeente betreft alleen voor haar reclame, behoudens mogelijk enkele wettelijke verplichtingen – zoals afgeven van paspoorten – die het vooral voor de ambtenarij gemakkelijker maken. Misschien in dat geval ook voor burgers, maar daar gaat het zelden om.

Werkelijke besluiten van de gemeente worden achter gesloten deuren genomen. Vooral als er problemen dreigen. Het is wel waar dat de besloten vergaderingen van raadscommissies tot de schering en inslag van het verleden behoren, maar daarvoor in de plaats kwamen ‘bijpraatsessies’ en andere geheime bijeenkomsten van de zich belangrijk wanende raadsleden. Je geeft een vergadering van raad of raadscommissie gewoon een andere naam en dan hoeft die niet openbaar te zijn. Terwijl het – dankzij die andere naam – ook geen uitleg vergt waarom het gekonkel met de deur dicht gebeurt.

Geweerd

Media en burgers worden daar geweerd. Blijkbaar mag een raadslid nog steeds weten wat voor inwoners verborgen moet blijven. Bovendien kwam er een digitale achterkamer, want toenemende technologie werd vooral gebruikt voor gemakkelijker geheimzinnig doen. Die voorheen niet bestaande achterkamer heet ‘raadsweb’ en men schroomt er niet voor daar in vrijwel elke – nu eenmaal door de wet voorgeschreven – openbare bijeenkomst veelvuldig naar te verwijzen. Kennelijk opdat de publieke tribune weet dat er veel geheime stukken zijn, waarvan die noch de media ook maar iets mogen vernemen. Een soort pesterij dus.

Haaks

Openbaarheid staat, zoals men ook in Den Haag keer op keer ziet, haaks op de basishouding van ambtenaren. En politici gaan daar graag in mee. Zo vormen bijvoorbeeld de klachtenregelingen, waarmee de gemeenteraad heeft ingestemd, een lachertje. De burger die een bezwaarschrift indient, krijgt vrijwel nooit gelijk. Een commissie bezwaarschriften kan de indieners nog wel horen, maar die bestaat uit ambtenaren. Het advies van zo’n commissie aan B&W is dus gewoon een advies aan bazen binnen het raadhuis. Beetje lastige constructie. En klagen over bejegening door ambtenaren of raadsleden kan alleen binnen het raadhuis. Wie iets tegen een wethouder heeft kan zich wenden tot de tot hetzelfde college behorende burgemeester. Dat blijft dus allemaal binnen het ons-kent-ons circuit. Tenzij men natuurlijk naar de rechter stapt, maar recht is nu eenmaal duur in dit land.

De hoorzittingen van de commissie bezwaarschriften zijn trouwens in principe openbaar, maar de gemeente waakt er wel voor dat wereldkundig te maken, zodat bijvoorbeeld media er bij kunnen zijn.

Nog gekker maakt de raadsgriffie het. Die publiceert in een nieuwsbrief van de gemeenteraad alle besloten meetings die alleen door raadsleden mogen worden bezocht. Heeft natuurlijk geen enkele zin, maar navraag leert dat men het doet om te laten zien wat die raad allemaal voor de burgers doet. Als die burgers en maar niet bij zijn, noch hun media…

 

 

 

 

 

Lees ook:Matglas transparantie
Lees ook:D66: ‘investeren in vertrouwen van burgers’
Lees ook:Lachen of huilen?
Lees ook:Poging van gemeenteraad burgers bij besluiten te betrekken
Lees ook:Gemeenteraad bestaat voor helft uit ondernemers

5 reacties op “Sexy transparantie

  1. Gerben

    Weet de pers die kracht uit Het Gooi, die hier tientallen huizen als hotel exploiteert, en de partijen in de Gemeenteraad die een brief van hr. De Jonge niet beantwoorden (over de schade die standhouders Weekmarkt leden, vanwege gedwongen verplaatsing naar Handelsplein ten faveure een Winter Gebeuren op het Rode Plein) te outen?

    Meer onderzoeksjournalistiek in Amstelveen aub!

      /   Beantwoorden  / 
  2. Frank Bikker

    De onafhankelijke media liggen m.n. locaal toch compleet op hun gat aangezien zij voor inkomsten volledig afhankelijk zijn van reclame en subsidie van diezelfde gemeente. Tevens heeft het grote publiek geen cent meer over voor een onafhankelijk medium en journalisten moeten toch ook hun brood verdienen. Daarom zijn de meesten ook verworden tot PR mensen of voorlichters in dienst van diezelfde gemeente. Men kan beter de school van journalistiek opheffen en een school van propaganda gaan oprichten.

      /   Beantwoorden  / 
    1. Johan Bos

      Ter info: Half Nederland studeert communicatie. Dezelfde opleidingen voorzien in zowel journalistiek als voorlichting. Tegenover elke journalist staan minstens tien propagandisten, tegenwoordig communicatie consultants geheten.

        /   Beantwoorden  / 
    2. Robert van Waning

      Dat maakt samen elf voorlichters op wie politici en bestuurders een beroep kunnen doen om burgers dom te houden. Ook in Amstelveen zijn er geen onafhankelijke journalisten (‘waakhonden vd democratie’) die de poltieke en bestuurlijke macht kritisch volgen en beoordelen.

        /   Beantwoorden  / 
  3. frank bikker

    Communicatie consultants = beroepsmatige sijsies-slijmers.
    Elf van die beroeps “oplichters”. Wat kost dat de gemeenschap eigenlijk? Want ik mag toch aannemen dat je zo’n fraaie omschrijving voor propagandastukkie- schrijverts toch ietsepietsie meer verdienen dan de laagst geclassificeerde in de zorg. Voor 80% weggegooid geld. Dat kan veel beter besteed worden. Of de overheid wil zich het niveau van een standwerker aanmeten.

      /   Beantwoorden  / 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.